Chun oiriúnú dá n-éabhlóid ó shaol na mara go saol na talún, thosaigh plandaí talún ag táirgeadh frithocsaídeoirí nach bhfuarthas in orgánaigh mhara, mar vitimín C, polyphenols, agus tócaifearóil. Idir 50 milliún agus 200 milliún bliain ó shin, d'fhorbair angiosperms go leor líocha frithocsaídeacha nádúrtha-go háirithe le linn na tréimhse Jurassic-mar mhodh ceimiceach chun dul i ngleic le speicis ocsaigine imoibríocha, seachtháirgí fótaisintéise. Ar dtús, rinne an téarma "frithocsaídeach" tagairt go sonrach do shubstaintí ceimiceacha a chuireann cosc ar ídiú ocsaigine. I ndeireadh an 19ú haois agus tús an 20ú haois, dhírigh taighde fairsing ar úsáid frithocsaídeoirí i bpróisis thionsclaíocha tábhachtacha, mar shampla creimeadh miotail a chosc, vulcanization rubair, agus an tógáil in innill dócháin inmheánaigh de bharr polaiméiriú breosla.
Dhírigh an luaththaighde bitheolaíochta ar fhrithocsaídeoirí ar conas iad a úsáid chun bréine de bharr ocsaídiúcháin aigéid shailleacha neamhsháithithe a chosc. D’fhéadfaí gníomhaíocht frithocsaídeach a thomhas ar mhodh simplí: píosa saille a chur i gcoimeádán líonta agus séalaithe ocsaigine agus a ráta ocsaídiúcháin a chinneadh. Mar sin féin, le fionnachtain agus daingniú vitimíní A, C, agus E, a bhfuil airíonna frithocsaídeacha acu, tháinig tábhacht frithocsaídeoirí i bpróisis bithcheimiceacha orgánach beo le feiceáil. Chomh luath agus a aithníodh go bhféadfaí substaintí a bhfuil gníomhaíocht frithocsaídeach iontu féin a ocsaídiú go héasca, cuireadh tús le hiniúchadh a dhéanamh ar mheicníochtaí féideartha gníomhaíochta frithocsaídeoirí. Trí staidéar a dhéanamh ar conas a chuireann vitimín E cosc ar sárocsaídiú lipid, soiléiríodh go ndéanann frithocsaídeoirí, mar ghníomhairí laghdaitheacha, damáiste cille a chosc trí imoibriú le speicis ocsaigin imoibríoch, agus mar sin a n-éifeacht frithocsaídeach a bhaint amach.
